Loksins var komið að heimsókninni sem ég var búin að bíða eftir í rúmt ár en aðstæður í heiminum hafa ekki boðið upp á stutt ferðalög milli landa eins og allir vita. En núna þegar búið er að bólusetja heimsbyggðina og fólk getur ferðast á ný án þess að fara í fimm daga sóttkví við komuna til landsins var ekki til setunnar boðið. Það var því ekki eftir neinu að bíða, því þurfti að hafa hraðar hendur og skipuleggja komu gestanna.
Gestirnir eru körfugerðarkonur komnar alla leið frá Póllandi en þetta er ekki fyrsta heimsókn þeirra, heldur hafa þær heimsótt mig áður og líka Ísland án mín. Því þurfti að vanda undirbúninginn þó skammur tími væri til stefnu enda heimsóknin endanlega ákveðin með skömmum fyrirvara.
Hverjir eru þessir gestir
Paulina Adamska, Łucja Cieślar og Anna Krężelok reka stofnun í Póllandi sem nefnist Serfenta og einbeitir sér að því að varðveita pólska körfugerðarhefð, kenna og selja vefnað. Þær reka stofnunina á styrkjum og námskeiðahaldi en þær hafa lagt mikla áherslu á tengsl og samvinnu við önnur lönd og jafnvel teigt sig yfir í aðrar heimsálfur.
Þær þrjár áðurnefndar komust í samband við mig í gegnum krókaleiðir og heimsóttu fyrir fjórum árum og buðu mér síðan út til sín og ég mátti hafa með mér gest. Ég og Kolbrún vinkona mín frá Vík lögðum því land undir fót um miðjan vetur, sama ár, til Póllands og fengum heldur betur að upplifa pólska menningu og náttúru. Þetta er alveg ógleymanleg ferð og svo margt sem við fengum að sjá og upplifa á stuttum tíma.
Í þetta sinn kom hins vegar eingöngu Lucja, til Íslands, af þeim þremur sem komu um árið, og hún tók með sér markaðsráðgjafa Serfenta og aðra vinkonu, sem jafnframt hefur komið oft til Íslands og starfaði hér tímabundið.
Paulina, Lucjia og Anna hafa heldur betur stækkað og útvíkkað verkefnið sem þær fóru af stað með af hugsjón og núna er teymið sem stendur á bak við Serfenta orðið mun stærra en það var þegar ég kynnist þeim fyrst.
Það er leikur að læra
Ég var búin að sýna þeim körfu Fjalla – Eyvindar og ég vissi svo sem ekki um fleiri körfur sem ég gæti sýnt þeim nema mínar eigin, svo nú voru góð ráð dýr. Ekki það að það sé svo slæmt sem ég get sýnt þeim eftir sjálfa mig en þær höfðu séð flest af því áður.
Það er ómetanlegt að fá heimsóknir frá kollegum, það er svo gaman að geta miðlað á milli því sem við höfum verið að gera síðan við hittumst síðast, ég læri af þeim og þær læra af mér.
Ég gat miðlað því hvernig ég hef verið að vinna með melgresið sem vex nú víða um land og er vannýtt auðlynd. Melgresið er skemmtilegt til að vefa úr og einnig til að búa til band. Þetta kunnu þær ekki eða vissu svo ég sýndi þeim hvernig ég ber mig að við það.
Lucja kenndi mér að gera skemmtilegan hnút til að festa saman greinar. Á meðan á dvöl hennar stóð hér var hún að vefa þetta verkefni og skrásetti ferðalagið með því að vinna að þessu verkefni á hverjum stað sem við heimsóttum.
Drekinn vaknaði
Á meðan að þær pólsku þvældust um Reykjavík þvera og endilanga, fótgangandi og skrásetja för sína í bak og fyrir, þá var ég bara í vinnunni minni. Þegar ég var loks laus og gat sinnt vinkonum mínum almennilega þá var ákveðið að skoða fleira en höfuðborgina.
Við fórum því að gosinu sem bærði ekkert á sér þegar við lögðum í hann en drekinn ákvað rumska þegar við vorum komnar hálfa leið að útsýnisstaðnum. Við börðumst upp á Langahrygg í hífandi roki svo miklu að stelpunum leist nú ekki öllum á blikuna en upp komumst við flestar og það var sko alveg þess virði þrátt fyrir erfiðið. Þvílík upplifun og ennþá skemmtilegra að hafa stelpurnar með því þær höfðu aldrei upplifað neitt þessu líkt enda engin eldgos í Póllandi.
Ég lagði mig alla fram um að gera heimsókn þeirra eins eftirminnilega og kostur er og mér tókst bara vel til þó ég segi sjálf frá. Ég ákvað því að bjóða þeim heim til mín og eftir stranga göngu að eldgosinu var vel við hæfi að bjóða þeim upp á nýveiddan silung, sem einn af sonum mínum hafði veitt daginn áður. Þið getið ímyndað ykkur hvað þær voru glaðar með þetta allt saman enda maturinn ljúffengur úr ferskasta hráefni sem fæst, silungur úr íslenskri á og salati úr garðinum mínum.
Fegursta sveitin
Þá var bara um að gera að halda áfram að reyna að toppa sig og því var ferðinni heitið austur fyrir fjall, í fallegustu sveit Íslands, Mýrdalinn. Þar leið okkur eins og drottningum svo höfðinglegar voru móttökurnar, eins og við var að búast.
Við áttum fund með Elínu skólastjóra Víkurskóla og Kolbrúnu kennara og gistihús stýru, sem jafnframt skaut yfir okkur skjólshúsi án endurgjalds. Þetta var jú ekki bara skemmtiferð heldur mjög skemmtileg vinnuferð. Fundurinn í Víkurskóla var mjög líflegur og flugu hugmyndir og upplýsingar á milli eins og enginn væri morgundagurinn.
Af nógu er að taka í Mýrdalnum þegar kemur að náttúrufegurð og sögu því var ógerningur að gera allt á tveimur dögum en það var sá tími sem við höfðum þar. Það var við hæfi að fara á Hjörleifshöfða vegna þess að þá gætum við kíkt í Gígjagjá, hellinn sem er framan í höfðanum en þar mun hafa verið ofið vaðmál í gamla daga. Auk þess náttúrulega að þræða fjöruna og fræða þær um allt mögulegt, fara á Kötlusafnið, skoða Skaftfelling og lesa um Sigrúnu listakonu og svo á Skógasafn.
Annar var blindur en hinn ekkert sér
Á Skógasafni komumst við heldur betur í feitt en þar fengum við algjörlega frábæra leiðsögn hjá safnverði sem gaf okkur allan þann tíma sem við þurftum og svaraði öllum þeim spurningum sem brunnu á okkur. Á Skógasafni eru nokkrar stórmerkilegar körfur sem eru unnar á svipaðan hátt og karfan hans Fjalla – Eyvindar.
Þessar körfur eru stærri en karfan hans, sem er geymd á Þjóðminjasafninu og eru stórmerkilegar fyrir margra hluta sakir. Þessar körfur eru frá seinni hluta 18. aldar, riðnar úr íslenskum víði og gerðar af karlmönnum. Það er tekið fram í lýsingum á körfunum að einn var blindur og annar heyrnarlaus ekki er getið um hina hvort þeir höfðu einhverja fötlun.
Maður spyr sig eðlilega hvort það hafi verið hlutverk karlmanna með einhverja fötlun að ríða körfur? Ég á eftir að kafa betur í þetta mál. Körfurnar hafa flestar verið gjafir til bændakvenna á stórbýlum á Suðurlandi. Ef þú hefur jafn brennandi áhuga og ég á körfugerð eða öðru handverki hvet ég þig til að heimsækja Skógasafn hafir þú ekki gert það nú þegar.
Allt tekur enda
Pólsku vinkonur mínar voru hér í fimm daga og það var ótrúlega margt sem við gátum gert á þessum stutta tíma en margt sem við gátum ekki gert.
Heimsóknir sem þessar eru ómetanlegar fyrir mig sem upplifi mig soldið sem eyland hér á litla Íslandi þar sem körfugerð hefur ekki verið haldið mikið á lofti. Maður fyllist eldmóði og fær nýjar hugmyndir þegar maður getur átt þetta samtal við fólk sem er á svipaðri bylgjulengd og maður sjálfur og deilir með manni sömu ástríðu fyrir gömlu handverki sem hætta er á að gleymist í tímans rás.
Það var ekki laust við tár á hvarmi þegar að kveðjustundinni kom en nú er bara að hlakka til næstu endurfunda, sem vonandi verða áður en langt um líður. Ég var mjög sátt við hversu ánægðar og þakklátar vinkonur mínar voru þegar ég skildi þær eftir á BSÍ til að taka strætó á flugvöllinn. Ég get því yljað mér við góðar minningar og unnið úr öllum hugmyndunum þangað til næst.
Flestar myndir og video eru frá Serfenta