Jæja þá er ég lent á Spáni og búin að vera hér í rúma viku aðallega í íbúðarleit sem hefur bara gengið vonum framar. Ég var í viku í Alicante og það er sko borg sem kom skemmtilega á óvart, það eru ótrúlegir fordómar sem maður býr sér til og svo er ekkert eins og maður hafði hugsað sér það. Gæti meira að segja alveg hugsað mér að búa þar einhvern tíma. Ég var búin að ímynda mér að Alicanteborg væri bara eitthvert túristadæmi en það er sko aldeilis ekki svoleiðis. Þetta er bara ljómandi skemmtileg borg með allskonar mannlífi. Ég var í heimgistingu í hverfi sem ég hef grun um að sé svona frekar slummí, miðað við djammið á barnum, beint á móti íbúðinni, alla daga og nætur sama hvaða dagur var. Konan sem á þetta heimili er dásamleg og skemmtileg, vel menntuð einstæð kona á besta aldri. Heimagisting er eitthvað sem allir ættu að skoða ef þeir hafa áhuga á að kynnast heimafólki, mæli sko 100% með því. Þegar maður er í heimagistingu er maður bara einn af heimilisfólkinu og hefur aðgang að öllu sem því fylgir. Ég hef minnsta kosti bara lent hjá frábæru fólki þegar ég hef notað heimagistingu. Núna er ég í Denia og eins og stendur í íbúð sem ég var að hugsa um að taka á leigu og verð hér fram á þriðjudag en síðan reikna með að Denia verði staðurinn minn eitthvað fram á vorið. Denia í dásamlegur bær/borg og mun stærri en virðist í fyrstu sýn, með allskonar möguleika bæði fyrir bæjarrottur og náttúrubörn því hér er bullandi náttúra rétt við bæjardyrnar.
Það er samt skrýtin tilfinning að ætla að vera hér í nokkra mánuði þegar maður er búin að vera á þvælingi í einhverjar vikur. Það er eins og mér finnist ég alltaf þurfa að vera að hugsa um hvert ég ætla næst, mjög skrýtið. Eitthvert eirðarleysi sem hefur búið um sig eða kannski er það bara tvíburinn sem þarf alltaf að vera á ferð og flugi, veit ekki. Nú reynir í alvörunni á að vera einn með sjálfum sér þegar til stendur að staldra við um stund og njóta en ekki þjóta. Maður getur víst ekki hlaupið frá sjálfum sér sama hversu hratt maður hleypur. Þannig að ég er að hugsa um að hætta að reyna að hlaupa undan sjálfri mér í bili að minnsta kosti. Svo kannski vaknar hugmyndaflugmaðurinn í mér aftur þegar ég er nógu lengi á sama stað en hann hefur ekki haft neitt pláss í mér undanfarnar vikur og satt best að segja er ég farin að sakna hans. Það verður skemmtilegt að endurnýja þau kynni því ég kann virkilega vel við hann.
Það fer ekki allt eins og maður er búin að gera sér í hugarlund og stundum þarf að skipta um skoðun eða stefnu og ég held að ég sé bara nokkuð góð í því. Ég var til dæmis búin að lofa sjálfri mér að ég ætlaði ekki að leigja íbúð í svona úthverfaútlendingakommúnu en svo er það líklega besta lausnin eins og staðan er. Hvaða helvítis fordómar eru þetta alltaf í manni. Það munar tæpum 200 evrum á íbúð inni í Denia með húsgögnum, vatni og rafmagni og einni lúxusíbúð sem mér stendur til boða í úthverfi, það munar um minna þegar lifa þarf spart. Og þær liggja nú ekkert á lausu, íbúðirnar með húsgögnum, inni í borginn fékk aðeins eitt tilboð þar sem var alltof hátt fyrir minn smekk. Hvað gerir kona þá? Jú hún brýtur odd á oflæti sínu og ákveður að kaupa sér hjól til að geta hjólað þessa fjóra km inn í miðbæinn sem er svo sem ekkert svakalegt eða tekur strætó og svo er líka alveg fólk hérna líka, bæði Spánverjar og allra þjóða kvikindi. Ég er sem sagt að fara á mánudaginn að skoða þessa fínu íbúð sem er með öllu, meira að segja Nespressó kaffivél og gasgrilli á veröndinni. Hvað gerir maður ekki fyrir Nespressókaffivél, maður minn hvað það verður gott að fá alvöru kaffi aftur. Það eru líkar kostur fyrir náttúrubarnið og körfugerðakonuna að vera nálægt náttúrunni og sjónum, þannig að þetta verður ekkert annað en stórkostlegt. Það skiptir kannski heldur ekki máli hvar maður er, maður er víst alveg jafn mikið einn með sjálfum sér hvort sem maður er í blokk í borg eða íbúð í úthverfi, þar sem allt er til alls og stutt í bæinn. Þetta úthverfadæmi er jú allt tilkomið af því ég kynnist yndislegum manni, hann er myndarlegur og endalaust almennilegur en hann er örugglega 30 árum yngri en ég, sem er svo sem allt í lagi, það sem verra er hann er lofaður annarri. En það eru fleiri fiskar í sjónum ég er bara ekki bara búin að fá neinn í netið, hef grun um að möskvarnir séu of stórir hjá mér, veit ekki. Ætti kannski að leita ráða hjá netagerðarmanni eða einhverjum sérfróðum í þessum málum.
Annars er ég búin að lenda á allskonar fólki við þessa íbúðarleit og ekki öllu skemmtilegu. Skemmtilegt eða ekki að segja frá því að mér tókst að gera eina kellingu alveg brjálaða bara af því að ég hélt að ég væri orðin of sein að skoða íbúð og hún væri búin að gefast upp á að bíða og væri bara farin en þá var klukkan mín í bílnum á sumartíma, það er klukkutíma of fljót og kellann náttúrulega ekki komin því klukkan var ekki orðin. Þegar ég mætti á staðinn sá ég nú strax að þetta væri ekki fyrir mig, frekar sjoppuleg allt saman og ekki smart þannig að ég var bara fegin að vera of sein og búinn að missa af henni. En úbbs, hún var alveg brjáluð og ég móðgaði hana ofan í rassgat þegar ég sagði að mér hefði hvort sem er ekkert litist á umhverfið og fékk ófögur skilaboð frá henni. Ég reyndi nú bara að vera auðmjúk og útskýra mitt mál en hún var ekki að kaupa það. Þið sem þekkið mig vitið að get ég verið eins og smjör þegar ég þarf að blíðka fólk, ég get sýnt þvílíka auðmýkt og beðist afsökunar en nei allt kom fyrir ekki. En eins og ég hef oft sagt og segi aftur, maður getur ekki borið ábyrgð á því hvernig annað fólk hugsar og bregst við. Það er gott að hafa það alltaf á bakvið eyrað en mikið ofboðslega þarf maður oft að minna sig á það. Það hvernig annað fólk bregst við manni hefur ekkert með mann sjálfan að gera, punktur.
Annars er ég farin að hlakka til að fara að skapa úr efniviði úr náttúrunni, er búin að fá augastað á ýmsu í nágrenninu sem ég get nýtt mér og svo er aldrei að vita hvað gerist á lyklaborðinu þegar fröken forvitin er sest á rassinn í eigin íbúð með verönd og Nespressókaffi við hönd. Nú og svo má ekki gleyma spænskunáminu og ekki veitir af ég er búin að komast að því af því ég er oft að þykjast kunna eitthvað í spænsku, kann alveg fáeina frasa sem ég nota óspart og svo skil ég oftast ekkert hverju mér er svarað og fer bara að hlægja. Já maður verður að geta hlegið að sjálfum sér.
Með kærleikskveðju
Gunna Péturs